Bozuldu Kalmadı Dünyanın Tadı

Bozuldu kalmadı dünyanın tadı (1) Doǧru söz nasihat duyan kalmadı Herkes kafasınca eyler inadı Gittiǧin yol yanlış diyen kalmadı Aǧlasam aǧlanmaz gülsem gülünmez Yusam temizlenmez silsem silinmez Ata nedir, baba nedir bilinmez Atayı babayı sayan kalmadı Her yerde konuşup lehte aleyhte Kimisi sahtekâr kimisi sahte Bir fark görülmüyor yokta nikâhta Kitabın (1) sözüne uyan kalmadı Ne çare bu derde bulunmaz deva Doǧru söyleyene diyorlar hava Dünyanın malını doldursa eve Kanaat eyleyip doyan kalmadı 1310 (1) doǧdum Veysel’dir adım Dünya mı eskidi ben mi kocadım Çok dolandım bir sadık dost aradım Sözü ciddi kalbi beyan kalmadı 1 : Âşık Veysel’in bilinmeyen bir şiiri. İlk kez Vehbi Cem Aşkun Sivas Folkloru dergisinin 1973 yılı Temmuz Aǧustos aylarında yayınlanan “Anıların Işıǧında Âşık Veysel” başlıklı yazısında yer almıştır. 2 :  İnanç dünyamızda Kitap “nur”a yani ışıǧa benzetilmiştir; çünkü o inkarcılıǧın ve cehaletin karanlıǧını giderip insanın yolunu aydınlatmakta, iman ve hidayete erişmeye vesile olmaktadır. 3 :  Miladi: 1894.