Ala Gözlü Benli Dilber

Ala gözlü benli dilber Bir gün gelsen bize doǧru Seni sevdim can u dilden (1) Çekme kendini naza doǧru Ne pervam (2) var ne de perdem Sanma beni hâli bir dem (3) Söyler seni teller her dem Kulak versen saza doǧru Âşıǧa zulfükar (4) isen Gülşende güle zâr isen (5) Hakikatli bir yar isen Ben geleyim size doǧru Gönülleri bir edelim Gayrileri biz n’idelim İkimiz de bir gidelim Yürüyelim ize doǧru Kâfi derdim bir derd katma Veysel'i yabana atma Kerem eyle çok uzatma Kavuşalım yaza doǧru 1 : Can u dil: Gönülden gelen içtenliǧi ve arzusuyla. [Aşka düştüm cân ü dil müft-i civânân oldu hep – Nedim (Aşka düştüm can ve gönül gençlere bedava harcandı.) 2 : Perva: Çekinme, sakınma, korku. 3 : Hâl-i dem: İçkili, sarhoşluk hali. Neşe, gönül hoşluǧu, keyf. [Gam da geçer dem de geçer.] 4 : Zülfükâr: Hz. Peygamber (A.S.M.) Bedir Muharebesinde Hz. Ali'ye (R.A.) verdiǧi ve ucu iki kısma ayrılan meşhur kılıç. Dizedeki bu kelime, Dr. Doǧan Kaya’nın Sivas Valiliǧi tarafından yayınlanan (2004) kitabında “zülüf-dâr” olarak kullanılmıştır. “dâr” birleşik sıfat yapan ek haliyle yüzün iki yanında sarkan saç bölüklerinin sahibi sevgili, anlamında varsayabiliriz. Ayr